Zjazd Gnieźnieński
Zjazd Gnieźnieński miał miejsce w roku 1000, oczywiście w Gnieźnie. Trudno tu mówić o "zjeździe" w sytuacji, kiedy zaproszona była tylko jedna osoba, za to o długim tytule - cesarz świętego cesarstwa rzymskiego narodu niemieckiego Otto III, wraz ze swoją świtą. Zjazd ten pokrył się z założeniem w Gnieźnie arcybiskupstwa oraz nastąpił niedługo po kanonizowaniu praskiego biskupa Wojciecha, który został zamordowany przez pruskich pogan podczas misji. Jak chce legenda, Bolesław Chrobry zastosował fortel, dzięki któremu wzdłuż całej trasy cesarza rozstawieni byli polscy wojowie. Miał on polegać na tym, że gdy tylko ostatni członkowie świty cesarskiej tracili z oczu polskich wojów, ci przemieszczali się przez lasy, aby ponownie pojawić się na trasie z przodu, zanim przyjedzie w to miejsce cesarz. W dowód przyjaźni obaj władcy wymienili się podarunkami - Bolesław Chrobry ofiarował cesarzowi Ottonowi III palec św. Wojciecha, zaś Otto III wręczył Chrobremu kopię włóczni św. Maurycego - symbolu cesarstwa niemieckiego.