Rozbicie dzielnicowe
Rozbicie dzielnicowe trwało w Polsce od śmierci Bolesława III Krzywoustego w roku 1138, aż do koronacji Władysława Łokietka w 1320 roku. Jego bezpośrednim powodem był testament Bolesława Krzywoustego, który pragnął uniknąć walk swoich synów o tron, jakie sam toczył ze swoim bratem Zbigniewem. W myśl niego kraj miał być podzielony na dzielnice, których władanie przeszło w ręce poszczególnych synów. Najstarszy z nich otrzymał dzielnicę krakowską, której władcą - a dzięki temu również władcą całej Polski, miał być zawsze najstarszy żyjący potomek Bolesława Krzywoustego. Była to tak zwana zasada senioratu. Jego zapisy szybko zostały złamane, zaś potomkowie Bolesława Krzywoustego rozpoczęli wojny o sukcesję, trwające ponad sto osiemdziesiąt lat. Pod koniec tego okresu, dwoje władców zdołało koronować się na królów - byli to Przemysł II oraz Wacław II. Ostatecznie jednak rozbicie dzielnicowe zakończyło się wraz z koronacją Władysława Łokietka. Okres ten uznawany jest za jeden z najtrudniejszych w średniowiecznej historii państwa polskiego.